Shit, was dat een bosuil!?

Jeetje, weer zo'n nacht waarin je met je nota bene nuchtere kop in de achtertuin van een wildvreemde terecht komt. Ik kan me zo ergeren aan mensen die ervoor kiezen om in het bos te gaan wonen en die dan vervolgens geen tuinhek nemen. Neem dan in ieder geval een lantaarn zodat nuchtere nachtfietsers voorbereid zijn op jullie privéleven. Wel een leuke tuin, voor zover ik het kon zien zonder lantaarnlicht. Welk bos was het eigenlijk?

I think not.

I’m staying. I know you’re telling me to go but I’m staying. I know you don’t want me to go. I know you’re lying because you think that I’ll be better off without you. Maybe. Maybe not. I think not. We’ll never know because I’m staying.

I made you

I made you, leek from your eyes.

Made you tell yourself, not to love anymore, only me, till death comes and longer because it’ll bring you to me.

I made you believe in cohesion between earth and heaven.

I made you cry like the wind breathing through the trees, while the clouds are spreading liquid all over you, liquid from the skies, what feels like autumn on your body and winter in your heart.

I made you feel the pain that I felt when I was rising from of the seventh heaven to God’s heaven.

But the worst of all, I made you.

Het verdriet van de eenzaamheid; midlifecrisis

Weetje, ik ben best gelukkig. Als je het verdriet en de eenzaamheid, en het verdriet van de eenzaamheid niet mee telt ben ik geheel niet ongelukkig. Maar een eenzaam leven zonder passie maakt me toch nieuwsgierig. En dan niet perse naar wat er nog komen gaat maar juist naar wat er niet komen gaat. Misschien blijft mijn leven wel eenzaam en passieloos. Daar staat niet iedereen bij stil maar toch kan het iedereen overkomen. Sommige mensen krijgen nu eenmaal niet de kans om hun levenservaringen met iemand te delen, wat natuurlijk best droevig is. Toch ziet zo’n onaantrekkelijk leven er soms wel aantrekkelijk uit. Eigenlijk als het leven van een rockster of een “fictieschrijver” waarvan het “fictieve” werk dan uiteindelijk niet geheel “fictief” blijkt te zijn. Een soort van levenslange midlifecrisis. Voor je het weet rijd je een Harley met een twintigjarige achterop, die nog laat aan het puberen is, en voor je het weet zit je weer in je eentje op het benzineslurpende monster. Maar “no worries”, nu je energieke studentje weer terug is bij haar even oude vriendje, dat wel met haar naar de film wil en met haar ouders wil gaan lunchen, kun jij op naar je volgende slachtoffer. (Voor de vrouwen onder jullie, als iemand dit überhaupt ooit te lezen krijgt, koop een cabrio, laat je gezicht doen, neem een full body wax-behandeling, en de jongemannen vallen voor je als een blok, maar kijk wel uit, deze blokjes zouden wel eens te diep kunnen vallen. Tja, mannen kunnen ook “needy” zijn.) Maar natuurlijk is er bij een echte midlifecrisis sprake van een ex en vaak ook nog een kind, of vijf. Gevolg: je mist je kind, hebt spijt dat je in plaats van een nieuwe gezinsauto een motor hebt gekocht, hebt ook nog eens spijt dat je bent vreemdgegaan, je bent namelijk nog steeds verliefd op je ex-geliefde en moeder van je kind en dus sta je ieder weekend dronken aan de deur van je oude huis, zing je luidkeels haar naam zodat de buren wakker worden, je kind gaat huilen, en de nieuwe vriend van de vrouw, waar je, na twee jaar er op los neuken met ongegeneerde twintigers, nog steeds verliefd op bent, je een klap op je kaak geeft waarna je kind nog harder begint te huilen en aan mama vraagt of papa nu dood is, waarop zij antwoord: ‘Nee, papa ligt gewoon op straat omdat ie moe is. Slaap nu maar weer lekker verder, lieverd’.

Ja, ik ben best gelukkig. Althans, nu nog wel.